16.10.2007 Zatoczka cказала сваё СЛОВА

zatoczkaАдзін малавядомы менскі гурт, чыю назву нават ня варта нагадваць, яшчэ ў сярэдзіне 90-х запытваў у сваіх слухачоў «Дзе тое слова?». Музыкі магілёўскага белСКАмоўнага гурта Zatoczka, у новым, чацвертым туры гiт-парада Тузин гiтоу знойдуць адказ на гэтае пытаньне!

Песьня «Слова» мае даўнюю гісторыю. Гэта адзін зь нешматлікіх музычных твораў магілёўскага падпольля, які паўстаў з анабіятычнага сну праз больш за 10 гадоў пасьля свайго ўзьнікненьня. Тая, старая песьня, запісаная пад акустычную гітару, распаўсюджвалася праз аўдыёкасэты і, нягледзячы на сумнеўную якасьць запісу, мела шалёны попыт: песьню добра памятаюць і дагэтуль. Зараз, пераствораная па-беларуску і якасна запісаная ў студыі, песьня займела другое жыцьцё.

Пасьля першага ж выкананьня «Слова» на мове, вакаліст Ільля вырашыў: па-расейску песьню выконваць больш ня будзе. Тое, чаму трэк нагэтулькі адрозьніваецца ад пазытыўнай скіраванасьці Zatoczki, другі франтмэн «Толькі кепачку трымай» тлумачыць:
- Нельга, на маю думку, засяроджвацца альбо на пазытыўнасьці, альбо на дэпрэсыўнасьці тэматыкі гурта. Мы ўсе бываем у роспачы, бываем вясёлымі, а падчас і хуліганім... Гэта й так зразумела. Нам, як і ўсёй Беларусі, ёсьць каму прысьвяціць такую скрушную, амаль пахавальную кампазыцыю, але мы пакінулі яе вольнай ад спэкуляцыі на пачуцьцях. «Слова» - шырэйшая за гэтае.

Якое ж пахавальнае «слова» мае на увазе Zatoczka, кожны зразумее праслухаушы песьню. Спампаваць гиты чацвертага туру ды аддаць свой голас за сваiх улюбленцау можна на Тузине Гитоу.

Zatoczka cказала сваё СЛОВА (Zatoczka, для Тузина Гитоу, октябрь 2007)

Мы рекомендуем еще посмотреть:

Дальняя дорога

Булат Окуджава


   C              G                    C
Забудешь первый праздник, и позднюю утрату,
    C           G                  C
Когда луны колеса затренькают по тракту.
   E7       Am        E7        F
И силуэт совиный склонится с облучка,
    Dm           Am        E7              Am
И прямо в душу грянет простой романс сверчка.

Пускай глядит с порога красотка, увядая,
То гордая, то злая, то злая, то святая.
Что - прелесть ее ручек, что - жар ее перин?
Давай брат, отрешимся, давай брат воспарим.

Покуда ночка длится, покуда бричка катит,
Дороги этой дальней на нас обоих хватит.
Зачем ладонь с повинной ты на сердце кладешь?
Чего не потеряешь, того, брат, не найдешь.

Жена, как говорится, найдет себе другого,
Какого, никакого, как ты - не дорогого,
А дальняя дорога дана тебе судьбой,
Как матушкины слезы, всегда она с тобой.

От сосен запах хлебный, от неба свет целебный.
А от любови бедной сыночек будет бледный.
А дальняя дорога, а дальняя дорога...

Копирайт © 2005. Роман Филиппов.